https://open.spotify.com/playlist/60ryIAf3A3SLgQW8JSPePk

21.4.11

Σου γράφω γιατί σε ποθώ,όπως και σου τηλεφωνούσα από πόθο...

"Σου γράφω γιατί σε ποθώ,όπως και σου τηλεφωνούσα από πόθο.
‘Οχι για να σου πω και να μου πεις το ένα και τ’ άλλο αλλά για να σ’ αγγίξω με τον ήχο μου και να μ’ αγγίξεις με τον δικό σου,για να κυλιστώ στην ανάσα σου,στο γέλιο σου,μέσα στις σιωπές σου.
Βαθιά στο λαβύρινθο του ακουστικού στο αυτί μου απλωνόταν ξέστρωτη η πιο ηδονική κλίνη.
Γι’ αυτό κολλούσα στο τηλέφωνο, γι’ αυτό όλο έβρισκα προφάσεις να σου τηλεφωνώ…
Σε ήθελα τόσο που προσπάθησα να βρω κι άλλη.
Για αντιπερισπασμό στην αβάσταχτη λαχτάρα μου για σένα,να τη μειώσω,να την ανακουφίσω…
Πιο πολύ για να περιορίσω τη φοβερή ανασφάλεια πως,
ίσως μ’ αφήσεις και να μετριάσω τον όλεθρο του πιθανού χωρισμού μας με μια ρεζέρβα.
Από ανασφάλεια.’Οπως από παιδί που κουβαλούσα στην σάκα μου
ένα σωρό όμοια στυλό από κάποιον αόριστο πανικό μην τελειώσουν και ξεμείνω στο διαγώνισμα.
‘Ετσι και τώρα ήθελα να μαζέψω πλήθος άλλους άντρες, από πανικό μην ξεμείνω από σένα.Και μετά το ‘βλεπα!
Είναι μες στις συμφορές του έρωτα να σου εξατομικεύει τον άλλον σε βαθμό παράλογο.
Εσύ λοιπόν δεν είχες όμοιό σου όπως τα στυλό.Εσύ δεν είχες ρεζέρβα. Κι απελπιζόμουνα από τον τρόμο μου.
Ο καλύτερος τρόπος ν’ αντιμετωπίσεις τον τρόμο είναι ίσως ν’ αφεθείς στα νύχια του.
Δεν ξέρω δηλαδή κι αν έχεις άλλη επιλογή ν’ ακολουθήσεις…
Περπατώ στην άμμο όπως εσύ περπατούσες πάνω μου. Αφήνω χνάρια πάνω στη σάρκα της και με καίνε τα χνάρια σου στη δικιά μου.

Κανένα κύμα ως τώρα δεν κατάφερε να σε φτάσει, κανένας άνεμος να σε σβήσει…
Ο,τι κι αν σου πω,δε θα μεταδώσω αυτό που μ’ έκανε να σε θέλω έτσι.
Το απέραντο είναι άπιαστο,απερίγραπτο,ακαθόριστο. Χιλιάδες να λέω εναντίον σου αμέσως θα παραλύσουν μπροστά στη γρήγορη κίνηση του χεριού σου μόλις σηκωθεί για να φτάσει στα χείλη σου και να δαγκώσεις το μικρό σου νυχάκι σμίγοντας τα φρύδια σα να σκέφτεσαι κάτι δύσκολο. Για μια τέτοια κίνηση,κάποιες ώρες,ένιωθα έτοιμος και τη ζωή μου να δώσω…
Οι ήχοι του έρωτα είναι οι ψιθυρισμοί,όσο χαμηλότεροι τόσο πλησιέστεροι.
‘Ετσι άραγε οδηγούμαστε και στη σιωπή, που λένε πως είναι ο οίκος του απόλυτου;
Τις νύχτες και τους ύπνους σου πίσω απ’ τα κλειστά σου βλέφαρα τους μίσησα.
Με σφαλιστά τα μάτια,προφυλαγμένος,μπορούσες να ξεγλιστράς εκεί που δεν μπορούσα να σε παρακολουθήσω και με πρόδιδες…
Κι έχει συννεφιά βαριά κι ετοιμάζεται πάλι να βρέξει. Καταλαβαίνω τώρα τους Κινέζους που αφιερώνουν μια ζωή
στο να μάθουν να ζωγραφίζουν μια σταγόνα βροχής ή μια πευκοβελόνα.
Δεν υπάρχει άλλος τρόπος φαίνεται.Δε σου ανοίγεται αλλιώς ο κόσμος…
Και μόνο για τη θάλασσα δεν κρατιέμαι να μη σου πω, πως σήμερα έχει το χρώμα του λιωμένου μέταλλου.
Πυκνή,παχύρρευστη,με μια μεταλλική δύναμη στα έγκατά της που την αναδεύει αργά.
Νομίζεις πως μπορείς να περπατήσεις πάνω της, χωρίς να βυθιστείς… Και στα σύννεφα,παιδί, έψαχνα να βρω γνώριμα σχήματα,
όμως στα σύννεφα τα σχήματα διατηρούνται λίγο, αλλάζουν συνέχεια,με μπερδεύουν.
Το σχήμα του βράχου είναι ακλόνητο. Λαχταρώ το ακλόνητο τώρα, όπως ο ναυαγός τη σανίδα
στο αναστατωμένο πέλαγο που τον απειλεί…
Αμέσως μόλις χωρίζαμε το εφιαλτικό παιχνίδι,με τους δείχτες του ρολογιού μ’ έριχνε σε ασθματικά κυνηγητά.
Οι ώρες,τα λεπτά,τα δευτερόλεπτα σάρκαζαν την ψυχή μου που μακριά σου έτρεχε συνεχώς σε ανάποδη κυλιόμενη κορδέλα.

Να σε προλάβει,να σε συλλάβει,να σε κατακρατήσει και να επαναλάβει μαζί σου εκείνο το θαυμαστό “τώρα” του έρωτα…
Η πρόγευσή σου μου άναψε φωτιές.Κι όχι μόνο στο κορμί μα και στην ψυχή κι αυτό είναι το δυσκολότερο.
Νιώθω ρακένδυτος οδοιπόρος που βγήκα για να ξαναβρώ εκείνο που αστραπιαία
μου αποκάλυψε η σχισμή των δικών σου φιλιών. Δεν έχω πια άλλο σκοπό στη ζωή μου παρά να ξαναζήσω εκείνο το αόριστο κάτι,
το θελκτικό και παντοδύναμο που ζάλισε τη ζωή μου και δε μ’ αφήνει να συμβιβαστώ με τίποτα…
Ο καιρός καλεί δεν καλείται.Και μόνο το αληθινό δεν έχει καιρό κι είναι παντοτινό…
Τώρα που το σώμα μου έμαθε το σώμα σου, του έγινε νόμος η επαφή μας…
Στο χάδι σου το αίμα μου θυμήθηκε την αιτία και τον προορισμό του…
Νιώθω φορτωμένος,ξέχειλος από άχρηστες αποσκευές που μου είχαν καταπνίξει τον ωφέλιμο χώρο.
Πώς ν’ απαλλάξω τη σκέψη μου απ’ τις ερμηνείες των άλλων έτσι που να μη σου λέω “σ’ αγαπώ”,
γιατί όσα κάνουμε μιμούνται τις ταινίες, τα διαβάσματα,τα τραγούδια που μας πρωτοδίδαξαν αυτή τη φράση;
Να σου λέω “σ’αγαπώ”,γιατί ένα αρχέγονο κύμα βγαίνει από βαθιά μου,
πρωτοφανές,άγνωστο και λέει έτσι… Ζαλίζομαι πάλι,ξεχνώ όλα τ’ άλλα,τις αποφάσεις μου όλες,
απλώνω τα χέρια μου και σε πείσμα όλης της λογικής του κόσμου,
όλης της φρόνησης,υπνωτισμένος απ’ την φωτογραφία σου ορμώ να σε χαϊδέψω.
Σε πείσμα όλων σε θέλω σαν μανιακός και με κυριεύει η παλιά λαχτάρα η πιο επιτακτική κι η πιο επίφοβη:
Καλύτερα χίλιες φορές καλύτερα να απωλεσθώ κοντά σου παρά να σωθώ μακριά σου…
Ο πιο μοναχικός δρόμος είναι αυτός που με παίρνει μακριά σου…"

19.4.11


...Θα μπορουσα να γραψω παρα πολλα γι'αυτο το βραδυ.

Ομως αντι γι'αυτο,αποφασισα να με ηχογραφησω!

Η αφορμη αυτης της ηχητικης εγγραφης,ειναι η αναγκη ενος πρωτογνωρου πειραματισμου,μιας κι ετσι μπορω πιο ευκολα να εκφραζω τις σκεψεις μου,διχως να περιοριζονται στις γραμμες καποιου τετραδιου.

Διχως οι σκεψεις μου να στριμοχνονται σε περιθωρια και οτιδηποτε αλλο θα μπορουσε να τυποποιησει την σκεψη μου!

Η σκεψη ειναι ετσι κι αλλιως αχαλινωτη!

Ατι ατιθασο,αναρχο...

Ανυποτακτο κι ασυμβιβαστο
προς πασα κατευθυνση.

Η σκεψη δεν εχει ορια,μετρα ή σταθμα!

Δεν μπαινει σε καλουπια!

Δεν της φτανει μια φτωχη σελιδα!

Δεν της φτανει μια κολλα χαρτι!

Δεν χρειαζεται τιποτ'απ'ολ'αυτα!

Θελει αερα!

Θελει...

Θελει εκεινο το ευλεκτο υλικο που θα δωσει στην σπιθα την φλογα για να καψει οτι κι αν βρεθει ξαφνικα στο διαβα της!

Αυτο ειναι η σκεψη...

Η σκεψη ειναι φλογα,ειναι δυναμη...

Ειναι φωτια που σε καιει απ'το ενα ακρο της ως τ'αλλο!

Η σκεψη ειναι αγαπη.
Αγαπη για την ζωη αλλα που ταυτοχρονα μοιραζεται αυτη της την αγαπη και για τον ιδιο τον θανατο!

Η σκεψη ποτε σε πνιγει και ποτε σε λυτρωνει!

Η σκεψη ειναι το ολα,το τιποτα και τα παντα!

Ειναι το παρον,το παρελθον αλλα και το μελλον σου.

Το απολυτο κενο και η πληρης τελειοτητα!

Η σκεψη εισαι εσυ ο ιδιος,εκεινος που μοιραζεται οτι κι αν σκεφτεται με ολους,
αλλα και καποιες φορες με σενα μοναχα...

Κι αυτο το κανει γιατι νιωθει την αναγκη να εκφρασστει και να δημιουργησει μεσα απο ηχους,μελωδιες ή σιωπες!

Μεσα απο το καθε τι που μπορει να γινει πομπος ή δεκτης της σκεψης του.

Η σκεψη (σε) ταξιδευει!
Σε παει μεσα σε ονειρα αλλα την ιδια στιγμη σε προσγειωνει το ιδιο αποτομα απο τον κοσμο των ονειρων στην πιο σκληρη πραγματικοτητα...

Σε κανει να πετας μα με την ιδια ακριβως ευκολια σε κανει να σερνεσαι στο χωμα σαν να'σαι το χειροτερο σκουληκι αυτου του κοσμου!

Η σκεψη ελεγχει τα παντα...

Δεν σταματαει πουθενα!

Η σκεψη εχει μοναχα φαντασια μιας κι ετσι ειναι φτιαγμενη απο την ιδια της την φυση...

Δεν ξερει απο συνορα και ορια!

Ξεκινα απο ενα σημειο που ουτε καν το ξερεις για να καταληξει σε καποιο που...δεν προκειται να το μαθεις ποτε!

Απλα η σκεψη,εισαι εσυ ο ιδιος!

Ειναι δικο σου κατασκευασμα και μονο!

Ειναι η ιδια σου η φωνη που ξεπηδα μεσα απο τα κυτταρα του μυαλου σου...

Και να θυμασε πως...

Δεν υπαρχει κακη ή καλη σκεψη!

Μεγαλη ουτοπια αν πιστεψεις κατι τετοιο...

Το μονο που υπαρχει ειναι Η ΓΝΩΣΗ...

Στο χερι μας ειναι να την χρησιμοποιησουμε σωστα ή να την χρησιμοποιησουμε με λαθος τροπο!

Απλα ολα ειναι μεσα στο μυαλο μας και μονο μεσα εκει...


17.4.11

«Χάθηκε» ο Νίκος Παπάζογλου...


Μετά από σιωπηλή πάλη με τον καρκίνο, ο μεγάλος τραγουδοποιός και ερμηνευτής Νίκος Παπάζογλου έχασε τη μάχη για τη ζωή. Ήταν 63 ετών. Η μοίρα τα έφερε έτσι, ώστε να χαθεί ο Ν. Παπάζογλου μόλις λίγες εβδομάδες μετά τον Μανώλη Ρασούλη, τα τραγούδια του οποίου έκανε αθάνατα με τη μοναδική ερμηνεία του. Θα μείνει πάντα στη μνήμη όλων των Ελλήνων που αγαπούν την καλή μουσική. Η κηδεία του θα γίνει αύριο, Δευτέρα, στις 16:00, από τον Ιερό Ναό του Αγ. Θεράποντα, της Τούμπας, της γειτονιάς όπου γεννήθηκε και έκανε τα πρώτα του βήματα στη μουσική.

8.4.11


"
-Στο υποσχομαι...

-Πως ξεκινησε ολο αυτο;

-Οπως ξεκινανε ολα,
με τα ματια...

...

-Τα ματια δεν κρατανε υποσχεσεις,
μονο τις δινουν.

-Ποσες υποσχεσεις θα δωσουμε με τα ματια;

-Περισσοτερες απ'οσες θα κρατησουμε..."

(Ο παραπανω διαλογος,
για την ακριβεια,
ενα μερος του διαλογου,
ακουγεται στο βιντεακι του ΜΥΡΩΝΑ ΣΤΡΑΤΗ το οποιο ακουτε αυτη την στιγμη κ στο blog μου.)

4.4.11

http://nonc.wordpress.com/2006/03/22/in-defence-of-queerdom/


Εχθές το βράδυ μου έγραψε ένα νεαρό, δεκαοχτάχρονο παιδί που ενοχλήθηκε, πειράχτηκε, πληγώθηκε, εκνευρίστηκε, θύμωσε, εξερράγη γιατί μία ιστοσελίδα χριστιανών νέων που τους αγαπάει ο χριστός δημοσιεύει την …άποψή τους, αλλά και την υποτιθέμενη επίσημη χριστιανική άποψη για την ομοφυλοφιλία.

Μια και με διαβάζει, σκέφτηκα να γράψω και εγώ εδώ την επίσημη άποψη Le Nonce για την ομοφυλοφιλία αλλά και για το χριστιανισμό και για την εκκλησία.

Ως συνήθως, θα μιλήσω προσωπικά. Εγώ, αγαπημένοι μου αναγνώστες, έγινα ομοφυλόφιλος διότι μου άρεσε πάρα πολύ η ιδέα (και η πράξη, να μην παρεξηγούμαστε). Δεν εγεννήθην έτσι. Δεν κακοποιήθηκα στα παιδικά ούτε στα εφηβικά μου χρόνια. Δεν διετέλεσα altar boy. Δεν με έντυνε κοριτσάκι η μαμά μου όταν ήμουν βρέφος. Δεν επιθυμούσε κόρη η μαμά μου πριν γεννηθώ. Δεν διαθέτω υπερπροστατευτική μαμά, ούτε ο πατέρας μου ήταν αγροίκος, ούτε έχω άλυτο οιδιπόδειο, ούτε σεξουαλικά τραύματα.

Πειραματίστηκα στα πρώιμα εφηβικά χρόνια μου με κορίτσια και αγόρια και διάλεξα τα αγόρια επειδή μπορούσα να κάνω πολύ περισότερα, πολύ ευκολότερα μαζί τους και επειδή πάντα ήθελα να είμαι διαφορετικός, από μικρός είχα αυτή τη λόξα. Χαίρομαι ιδιαίτερα που έκανα αυτή την επιλογή γιατί αυτή η επιλογή με έκανε ευτυχισμένο.

Δεν έχω καμιά αφελή πεποίθηση ότι όλοι οι ομοφυλόφιλοι ξύπνησαν ένα πρωί και είπαν, όπως εγώ, “θα γίνω ομοφυλόφιλος.”

Μάλλον γεννήθηκαν έτσι. Και είμαι σίγουρος ότι και πολλοί άνθρωποι γεννήθηκαν ομοφυλόφιλοι. Εξάλλου, υπάρχει και η θεωρία της γενετικής προδιάθεσης. Προφανώς, είναι ευτυχέστεροι από εμένα όσοι γεννήθηκαν έτσι, διότι δεν χρειάστηκε να τραβήξουν τον ανήφορο των πειραματισμών και των αμφιβολιών: το πεπρωμένο τους ώθησε ευθύς εξαρχής στα καλύτερα!

Η χριστιανική βίβλος είναι βεβαίως σαφής ως προς την καταδίκη της ομοφυλοφιλίας. Στην Παλαιά Διαθήκη η εντολή δίνεται με σαφήνεια και ο αντρικός έρωτας αποκαλείται βδέλυγμα: καὶ μετὰ ἄρσενος οὐ κοιμηθήσῃ κοίτην γυναικείαν, βέλυγμα γάρ ἐστι. Στην Καινή Διαθήκη, μόνο ο Παύλος φροντίζει να τσουβαλιάσει τους πούστηδες στο ίδιο τσουβάλι όπου ρίχνει διάφορους αμαρτωλούς και εγκληματίες από τους οποίους στερεί τη βασιλεία των ουρανών: ἣ οὐκ οἴδατε ὅτι ἄδικοι βασιλείαν θεοῦ οὐ κληρονομήσουσι; μὴ πλανᾶσθε‧ οὔτε πόρνοι οὔτε εἰδωλολάτραι οὔτε μοιχοὶ οὔτε μαλακοὶ οὔτε ἀρσενοκοῖται. Κρίμα που χάνουμε τη βασιλεία των ουρανών, πρέπει να παραδεχθώ, ιδίως αν ισχύουν όσα ο Μωάμεθ υπόσχεται (Τους άνδρες θα τους περιποιούνται αγόρια με τη χάρη της αιώνιας νεότητας, που θα μοιάζουν σαν μαργαριτάρια σε όσους τα κοιτάζουν), ωστόσο προτιμώ τη σιγουριά της ηδονής σε αυτόν τον κόσμο από τις ψευτοϊστορίες για τις απολαύσεις της επόμενης ζωής.

Αν τώρα κάποιος από εμάς τους ομοφυλόφιλους αισθάνεται ότι έχει ανάγκη από το δεκανίκι του χριστιανισμού, ας μην απογοητεύεται! Μπορεί πάντα να ερμηνεύσει τις γραφές με πιο βολικό τρόπο, ή να τις δει σαν καταγραφή του κλίματος της εποχής. Ας μην ξεχνάμε πως η Παλαιά Διαθήκη λέει επίσης πόσο αμαρτωλή είναι η εμμηνόπαυση, ενώ ο Παύλος συμβουλεύει τους δούλους να παραδίνονται ψυχή τε και σώματι στους αφέντες τους!

Από την άλλη μεριά, υπάρχουν και πιο συμπαθητικά χωρία της Βίβλου, και μάλιστα της Καινής Διαθήκης: καὶ εἷς τις νεανίσκος ἠκολούθησεν αὐτῷ, περιβεβλημένος σινδόνα ἐπὶ γυμνοῦ‧ καὶ κρατοῦσιν αὐτὸν οἱ νεανίσκοι. ὁ δὲ καταλιπὼν τὴν σινδόνα γυμνὸς ἔφυγεν ἀπ’ αὐτῶν.

Τελικά δεν έχει καμιά σημασία πώς και γιατί έγινε κανείς ομοφυλόφιλος, όπως δεν έχει καμιά σημασία πώς και γιατί έγινε κανείς ετερόφυλόφιλος.

Αυτό που έχει πολύ μεγάλη σημασία είναι πως αν ένας δεκαοχτάχρονος νέος ομοφυλόφιλος έχει την ατυχία να βλέπει τηλεόραση, να διαβάζει περιοδικά, να διαβάζει εφημερίδες, να συναναστρέφεται τον αξιολύπητο μέσο όρο των συνανθρώπων του, ή ακόμη και να υποκύπτει στον πειρασμό του θρησκευτικού εκμαυλισμού, θα τον αναγκάσουν να αισθανθεί άσχημα για τον εαυτό του. Θα τον αναγκάσουν να αισθανθεί λιγότερος, χειρότερος ή εγκληματικότερος από τους ετερόφυλόφιλους.

Θα τον αναγκάσουν να αμφιβάλλει και ο ίδιος αν είναι σωστό, ηθικό, νόμιμο, ή αποδεκτό το γεγονός ότι του αρέσει να συνουσιάζεται, να ερωτεύεται, να αγαπά άλλους άντρες.

Ο δεκαοχτάχρονος ετερόφυλοφιλος έχει πολύ λιγότερα προβλήματα. Ίσως για αυτό γίνεται κατά κανόνα πιο κακόγουστος, πιο χαζός, πιο αμόρφωτος. Δεν χρειάζεται να προσπαθήσει για να γίνει αποδεκτός. Δεν χρειάζεται να αποδείξει πολλά, ούτε στον εαυτό του, ούτε στους άλλους.

Αλλά είναι τόσες οι χαρές αυτής μου της επιλογής που αντισταθμίζουν με το παραπάνω τα προβλήματα αποδοχής από τους μικρόμυαλους, και τις κατίνες. Αρκεί να έχει κανείς τα μάτια ανοιχτά, την αγκαλιά ανοιχτή και τη σάρκα πρόθυμη.

1.4.11

ΓΙΑΤΙ ΜΕ ΓΟΥΣΤΑΡΩ...


ΓΙΑΤΙ ΜΕ ΓΟΥΣΤΑΡΩ...


Γιατι...

Δεν κρυφτηκα ποτε πισω απο το δαχτυλο μου...

Εμαθα να ζω με οτι εχω κ να μην ζηταω περισσοτερα...

Δεν ζηλεψα ποτε κατι που δεν μου αξιζε να το'χω πλαϊ μου...

Οι δικοι μου ανθρωποι ειναι περηφανοι για μενα...

Εμαθα να μοιραζομαι την αγαπη κ να μην την κραταω μεσα μου...

Δεν εκρυψα ποτε κ σε κανεναν αυτο που ειμαι...

Γουσταρω που ειμαι "ψωνιο" κ δεν ντραπηκα στιγμη γι'αυτο...

Ειμαι ειληκρινης κ ακεραιος...

Αληθινος κ ατοφιος...

Ριζοσπαστικος κ αιρετικος...

Ειμαι μεσα σ'ολα διχως ν'αφησω τιποτα να μου χαλασει την ζαχαρενια μου...

Τα'χω καλα με τον εαυτο μου κ εκεινος με μενα...

Εμαθα να σεβομαι ανθρωπους,καταστασεις κ συναισθηματα...

Δεν εκμεταλευτηκα ποτε καμμια ανθρωπινη ψυχη...

Προσπαθω μεσα απο τα λαθη μου να γινομαι καλυτερος ανθρωπος κ οχι χειροτερος...

Δεν αφησα ποτε κ τιποτα αρνητικο να πνηξει την μου κ να την δηλητιριασει...

Αγαπω τον καθε ανθρωπο γι'αυτο που ειναι κ δεν ψαχνω να βρω τον ιδανικο...

Καταφερα να "πεταξω" ψηλα ακομα κ με δυο τσακισμενα φτερα...

Εχω αποψεις που μπορω να τις τεκμηριωσω κ να τις υπερασπιστω με ζηλο κ σθενος...

Εμαθα να "κλεβω" την παρασταση με μονο μου οπλο το χαμογελο...

Εχω ηθος κ αρχες...

Αξιες κ ιδανικα...

Βαζω στοχους μεχρι εκει που πιστευα πως δεν θα εφτανα ποτε...

Εμαθα να παταω γερα στα ποδια μου κ οχι να στηριζομαι σε ξενες πλατες...

Γιατι πανω απ'ολα...

Ειμαι ξεχωριστος...

ΟΠΩΣ Κ Ο ΚΑΘΕ ΕΝΑΣ ΑΠΟ ΟΛΟΥΣ ΕΣΑΣ ΑΛΛΩΣΤΕ...

Λιακος...