Η Γραμματική του Κενού
Κάτω από το φαιό χαρτί των παλιών ημερών υπάρχει μια γλώσσα που δεν προφέρεται,
φτιαγμένη από τη σιωπή των χαμένων αγγέλων και τα ανώνυμα άστρα του Γιουγκώθ.
Απόψε, δεν αναζητώ πια καταφύγιο σε σκουριασμένες πένες ούτε σε σμαραγδένιες ψευδαισθήσεις·
η μέθη μου είναι η ίδια η επίγνωση της πτώσης.Αφήνω τους τυφλούς να περιφέρονται στις φωτεινές τους αγορές,
να μετρούν τον χρόνο με χρυσά στέμματα και να τρέμουν τη σκιά τους.
Εγώ έμαθα να διαβάζω τα απαγορευμένα χειρόγραφα της ίδιας μου της σάρκας,
εκεί όπου το κακό δεν είναι αμαρτία, αλλά η άλλη πλευρά της γνώσης.Προχωρώ, κρατώντας την ευλογία της δικής μου αβύσσου.
Μιας αβύσσου που δεν ζητά πια να καταπιεί τον κόσμο,
αλλά να τον καθαρίσει από τα προσωπεία του.
Δεν είμαι ούτε ο θύτης ούτε το θύμα αυτού του αιώνα·
είμαι η απόκοσμη κραυγή που αρνείται να σβήσει πριν το ξημέρωμα.Το ένστικτο, αυτός ο αρχέγονος σύντροφος των πληγών μου,
δεν χρειάζεται πια να ουρλιάξει για να αποδείξει την ύπαρξή του.
Υπάρχει στη γεωμετρία της σιωπής μου,
συνοδεύοντας κάθε βήμα προς έναν ορίζοντα που εγώ ορίζω.
