Αναγεννηση...

Στης φωτιας τον ρυθμο χορευω.

Σερνω το βημα μου γοργα πανω απο καθε σπιθα κι αφουγκραζομαι...

Οι φλογες μου μιλουν,γλυφουν στοργικα καθε πληγωμενη μου θυμηση και την παραδιδουν στην τεφρα!

Καμμια ανασα χαμενη,κανενας ποθος ρημαγμενος...

Η φωτια μου μιλα κι αποψε.

Με παρασερνει στην εκσταση,σε μια νιρβανα που με κανει να θελω να πνιγω στο φλεγομενο,υγρο της στοιχειο...

Να βυθιστω στ'απυθμενα νερα της και να μεθυσω απ'το κρασι της σαν πρωταρα παρθενα σε οργιο αχαλινωτο!

Με θοπευει η φωτια αποψε...

μ'αγκαλιαζει με'κεινη την πυρινη γλωσσα της και μου χαριζει την μεταμορφωση που παντα ονειρευομουν!

Αλλαζω!

Η μικρη καμπια βγηκε πια απο το κουκουλι της και η χρυσαλιδα που κρυβοταν μεσα του,εγινε μια ομορφη πεταλουδα...

Αλλαξα...

Απο αγγελος εγινα δαιμονας.

Ενας φλεγομενος δαιμονας διχως βελουδινα φτερα στους ωμους!

Διχως εκεινο το φωτοστεφανο που δηλητηριαζε τις ορμες μου χρονια τωρα!

Ως αλλος φοινιξ αναγεννηθηκα απο τις σταχτες μου...

Στην πλατη μου φυτρωσαν δυο ολοκαινουργιες φτερουγες ετοιμες να προσφερουν αρχεγονες ηδονες!

Καιγομαι...

Φλεγομαι και πυρπολω συναμα!

Δινω αλλα και περνω ζωη...

Τρεφω σκουριασμενες συνειδησεις,υπαρξεις διχως οντοτητα,κουφαρια σαπια,νωθρα!

Οτι αγγιζω περνει σαρκα και αιμα...

Σαρκα απο τα σπλαχνα μου κι αιμα πηχτο,καυτο!

Αιμα αγνο,καθαριο...

Φερμενο απ'την πιο αβατη γωνια του κοσμου!

Την αβυσσο της ψυχης μου...

Η αγαπη ειναι ο πιο γλυκος θανατος!

Ειμαι τοσο μπερδεμενος...

Μα τοσο πολυ μπερδεμενος!

Ξαπλωμενος στο κρεβατι μου,ηρεμος και χαλαρος.

Και μου μιλαω...

Και προσπαθω να με ακουσω,να με καταλαβω,να με νιωσω,αλλα δεν βγαζω νοημα.

Ολα εκει πισω,ειναι τοσο μακρια...

Τοσο βαθεια ριζωμενα στην συνειδηση μου

-καρφωμενα σχεδον-

και δεν μπορω να με καταλαβω!

Καθε μερα που περναει,με παλευω...

Γνωριζω πολυ λιγα πραγματα για τον εαυτο μου.

Δεν γνωριζω πολλα μα...καθε μερα που ζω,μαθαινω και κατι νεο,κατι το καινουργιο!

...

Οχι,δεν ζηταω την ανταποκριση,δεν ζηταω την επιβεβαιωση...

Την επιβραυβευση ζηταω για οσα τολμησα,για οσα μπορεσα να πραξω που κανενας αλλος ως τωρα δεν εχει καταφερει!

...

Κι εκει απεναντι,στην αλλη πλευρα,ειμαι εγω...

Μονος μου.

Εγω κι ο εαυτος μου...

Μαζι του πορευομαι χρονια τωρα σε τουτο το μοναχικο μονοπατι.

Στο μονοπατι μιας ζωης που αν και δεν την επελεξα,πρεπει να την "περπατησω"!

Βρεθηκα αγνος πολεμιστης σε μια μαχη ανιση,ενας ξεχασμενος απο τον χρονο Ναϊτης...

Ετσι θαρρω πως μοιαζω ναι!

Ενας μαχητης δυνατος,με ξιφος την καρδια μου κι ασπιδα την ψυχη μου...

Και προχωρω.

Βαδιζω με βημα σταθερο στο απεραντο κενο.

Και δεν βουλιαζω,δεν βυθιζομαι,δεν χανομαι στο απειρο...

Με "ξερναει" η επιφανεια !

Με "ξερναει" η ζωη μου η ιδια!

Κι ομως...

Υπαρχει ιαση για τουτη την "αρρωστια"!

Γι'αυτο το "μιασμα" που σου πνιγει τα σωθηκα...

Για τουτη εδω την "βρωμα" που σαπιζει μεσα σου απο καιρο!

Η αγαπη...

Η ιδια η αγαπη σ'ανασταινει,αλλα...

Η ιδια η αγαπη ειν'εκεινη που σε στελνει στον πιο γλυκο της θανατο μ'ενα της φιλι μοναχα!

Στον θανατο της ψυχης...

Ενας θανατος,τοσο γλυκος,τοσο απεραντος,
τοσο μα τοσο υπεροχος που θελεις σαν τρελος να χαθεις μεσα στην σκοτεινη αγκαλια του!

Λοιπον ναι...

Ετσι ειναι τελικα!

Η αγαπη ειναι ο πιο γλυκος θανατος!

Μια φλόγα παγερή...

Ο Θ. Βέγγος άφησε την τελευταία του πνοή...

Σε ηλικία 84 ετών πέθανε σήμερα το πρωί ο αγαπημένος Έλληνας κωμικός Θανάσης Βέγγος, μετά από πολλές περιπέτειες με την υγεία του.

Ο Θ. Βέγγος άφησε την τελευταία του πνοή στο νοσοκομείο «Ερυθρός Σταυρός», όπου νοσηλευόταν τους τελευταίους μήνες.

Παρά την φήμη του και το γεγονός ότι δημοσιογράφοι και κάμερες τον πολιορκούσαν στενά τα τελευταία χρόνια, ο Θανάσης Βέγγος έφυγε από τη ζωή διακριτικά έτσι όπως έζησε.

Απέφευγε τις συνεντεύξεις και στις λιγοστές δημόσιες εμφανίσεις του οι δημοσιογράφοι κρέμονταν από τα χείλη του κυριολεκτικά.

Άριστος οικογενειάρχης, καλός επαγγελματίας, καλός συνάδελφος αφοσιώθηκε με λατρεία στον κινηματογράφο αγνοώντας σχεδόν την μικρή οθόνη, την οποία τίμησε με την παρουσία του ελάχιστες φορές.

Ο Θανάσης Βέγγος γεννήθηκε στο Νέο Φάληρο τον Μάιο του 1927. Το 1948 εξορίστηκε στη Μακρόνησο, όπου έμεινε για δύο χρόνια. Εκεί γνωρίστηκε με τον σκηνοθέτη Νίκο Κούνδουρο, γνωριμία που οδήγησε στην πρώτη του εμφάνιση στο σινεμά το 1954 με την ταινία Μαγική Πόλις του σκηνοθέτη.

Στη συνέχεια έπαιξε μικρούς –αλλά χαρακτηριστικούς ρόλους- σε σημαντικές ταινίες όπως Ο δράκος, Μανταλένα, ο Ηλίας του 16ου, Ποτέ την Κυριακή, ενώ παράλληλα εργάστηκε και ως φροντιστής στα πλατό.

Η συνεργασία του με τον σκηνοθέτη Πάνο Γλυκοφρύδη οδηγεί στον σχηματισμό του αεικίνητου ήρωα που μέσα στα επόμενα χρόνια θα ενσάρκωνε τόσο καλά ο Θανάσης Βέγγος. Το κοινό τον αγαπά μέσα από τις ταινίες Ψηλά τα χέρια, Χίτλερ, Μην είδατε τον Παναή, Πολυτεχνίτης κι ερημοσπίτης και άλλες.

ΚΑΛΗ ΠΡΩΤΟΜΑΓΙΑ!

ΚΑΛΗΜΕΡΑ ΚΑΙ ΚΑΛΟ ΜΗΝΑ!

ΚΑΛΗ ΠΡΩΤΟΜΑΓΙΑ!