Φύση ερμαφρόδιτη...

Σ'ένα σκοτάδι αέναο βυθίζω το κορμί μου.

Στην λάμψη του μαύρου φεγγαριού ποτίζω την δίψα της ψυχής μου!

Εκεί μέσα χάνομαι,

σκορπίζομαι,

γίνομαι ο τελευταίος κόκκος αστρικής στάχτης απ'την συντέλεια αυτού του κόσμου!

Ατέλειωτο έρεβος...

Απύθμενο σκοτάδι...

Όλα μέσα μου βαπτίζονται,

γίνονται μια νέα ύλη,

ένα καινούργιο στοιχειό,

που μήτε Θεός μήτε Διάβολος μπόρουσε να φανταστεί ποτέ!

Ύπαρξη ανύπαρκτη,

κράμα φευγαλέο από κάθε νου και σκέψη...

Εγώ είμαι αυτός!

...Εγώ...

Το όλα και το τίποτα!

Το φώς και το σκοτάδι.

Όχι το φώς απ'το σκοτάδι,

όχι το σκότος απ'το φώς...

Το φώς και το σκοτάδι μαζί!

Η πλήρης οντότητα.

Το όλον!

Το υπέροχο άπαν του σύμπαντος...

Εγώ...

Σκορπίζω και σκορπίζομαι!

Γεννώ την μέρα και τίκτω το σκοτάδι...

Φύση ερμαφρόδιτη.

Και μέσα απ'το σκοτάδι μου αναγεννόμαι ξανά!

Το απόλυτο έρεβος...

...

Κι απόψε λοιπόν μετράω τις σταγόνες,

μετράω τις στιγμές...

Μονάχα που απόψε δεν είμαι μόνος!

Ναι...

Σ'άφησα εκεί πίσω να κολύμπας ανύμπορος στο πιο πικρό σου δηλητήριο!

Εγώ όμως...

Έχω την πένα μου.

Εκείνη την παλιά και σκουριασμένη απο τα χρόνια...

Έχω το μελάνι μου,

το μαύρο,

σαν κατράμι πηχτό,

που σέρνεται σ'εκείνες τις φτωχές κιτρινισμένες μου αράδες!

Και καθώς πνήγομαι μέσα στο ίδιο μου μελάνι,

δημιουργώ...

Χτίζω προτάσεις,

παίζω με τις λέξεις,

με τα γράμματα,

με τις έννοιες!

Εγώ κι η πένα μου μαζί...

Κι εσύ να με περιμένεις εκεί που σ'άφησα,

με μια πυξίδα χαλασμένη,

χαμένος μες στο τίποτα,

να σέρνεσαι μες στην ανυπαρξία,

μέσα στο ίδιο σου το ψέμα που εσύ επέλεξες να ζείς,

σε μια εικονική πραγματικότητα που μόνο ζώη δεν σου χαρίζει!

Αντίθετα...

Βουλιάζεις κάθε μέρα όλο και πιο βαθιά σ'οτιδήποτε σε κάνει ν'απαρνιέσαι την ίδια σου την ζωή,

την ίδια σου την ανάσα...

Η αποψινη αναρτηση ειναι αφιερωμενη σ'ολους εκεινους που κρυφτηκαν στον λαβυρινθο
της χαμενης τους ψυχης...

Μια χωρα ξεχασμενη...

Ενας τοπος φτιαγμενος μοναχα απο σκοταδι,φοβο και ουσιες.

Τυποι μποεμ,αληθινοι που ψιλαφιζουν ονειρα και οπτασιες μεσα απο ξενες αγκαλιες.

Πισω απο κλεμενες ανασες που βρωμανε απ'τ'αψεντι που κυλα στο αιμα τους χρονια τωρα!

Αψεντι...

Ζαχαρη καραμελωμενη και λαβδανο!

Το πασαπορτι για τον αλλον κοσμο...

Τον κοσμο μιας ψυχης που δεν λυτρωθηκε ποτε.

Χαμενοι στο δασος της φυγης που οδηγει στην σαρκα του ασεινηδητου...

Στο μαυρο χιονι αφηνω χρονια τωρα λευκες πατημασιες που ανθιζουν κ γινονται αγκαθια μυτερα κ φθονερα...

Καθε μου χναρι κ ενα δακρυ,

καθε μου δακρυ κ ενα πρισμα θολο που αντανακλα το ερεβος που φωτιζει την ψυχη μου...

Εκεινο το ερεβος που παντα εθρεφα μεσα στοον κορφο μου μεχρι να ζυμωθει μαζι μου,

να γινει κομματι δικο μου,

σαρκα απο την σαρκα μου...

Σπλαχνο απο τα ιδια μου τα σπλαχνα!

Ειμαι διαφορετικος...

Σωμα αυτοφωτο!

Ξεχωριστος κι αυτονομος...

Ανεξαρτητος...

Ατιθασος κι ανυπακουος στα σημεια των καιρων...

Δεν μπαινω εγω σε καλουπια,

δεν υποτασομαι σε νομους και κανονες.

Ειμαι απο μονος μου υλη ανεξαρτητη.

Αυτονομη υποσταση.

Γι'αυτο ξεχωριζω.

Γι'αυτο με γουσταρεις!

Γιατι αλλος σαν και μενα κανεις.

Ναι ρε ειμαι ΨΩΝΙΟ!

Και με γουσταρω τρελα γιατι ξεχωριζω,

γιατι σπαω κανονες και φραγματα ηθικα!

Δεν θα το βρεις πουθενα ολο αυτο το πακετο...

Σε καμμια υπαρξη,

σε καμμια φτηνη προσωπικοτητα απ'οσες σε περιτριγυριζουν.

Ελα...

Τι περιμενεις;

Φοβασε να γινεις ενα με το αιμα μου;

Με τον φοβο θα μεινεις και μ'αυτον θα συνεχισεις να πορευεσαι για το υπολοιπο της αδειας σου ζωης!

ΚΑΛΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ!

ΗΡΘΕ Κ Ο ΙΟΥΝΙΟΣ!

Ο ΠΡΩΤΟΣ ΜΗΝΑΣ ΤΟΥ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙΟΥ!

...

ΘΑΛΑΣΣΑ...

ΠΑΡΑΛΙΕΣ...

ΒΟΤΣΑΛΑΚΙΑ...

ΚΑΤΑΣΚΕΥΕΣ ΣΤΗΝ ΑΜΜΟ...

ΑΝΕΜΕΛΙΑ...

ΧΑΛΑΡΩΣΗ Κ ΞΕΚΟΥΡΑΣΗ...

ΠΑΝΣΕΛΗΝΕΣ ΒΡΑΔΙΕΣ...

ΧΡΥΣΕΣ ΑΜΜΟΥΔΙΕΣ...

ΔΡΟΣΕΡΑ ΦΡΟΥΤΑ...

ΧΥΜΟΙ...

ΠΑΓΩΤΑ...

ΓΡΑΝΙΤΕΣ...

ΟΜΟΡΦΕΣ ΠΑΡΟΥΣΙΕΣ...

ΔΡΟΣΕΡΕΣ ΒΡΑΔΙΕΣ ΠΑΡΕΑ ΜΕ ΟΤΙ ΓΟΥΣΤΑΡΕΙ Ο ΚΑΘΕΝΑΣ ΣΑΣ...

ΚΑΛΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ ΦΙΛΑΡΑΚΙΑ ΜΟΥ!

(Κ ΑΝ ΠΑΤΕ ΓΙΑ ΚΑΝΕΝΑ ΜΠΑΝΑΚΙ,ΡΙΞΤΕ Κ ΚΑΜΜΙΑ ΒΟΥΤΙΑ Κ ΓΙΑ ΜΑΣ!)

ΠΟΛΛΑ ΦΙΛΙΑ ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΣΑΣ,

ΛΙΑΚΟΣ...