7.7.11

Ο ΔΡΟΜΟΣ ΜΟΥ ΕΙΝΑΙ ΑΛΛΟΥ...



Ο ΔΡΟΜΟΣ ΜΟΥ ΕΙΝΑΙ ΑΛΛΟΥ ΦΙΛΕ...

ΣΕ ΜΟΝΟΠΑΤΙΑ ΑΒΑΤΑ ΠΟΥ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΚΑΝΕΙΣ ΝΑ Τ'ΑΚΟΛΟΥΘΗΣΕΙ...

ΜΠΟΕΜ ΖΩΗ,ΜΠΟΕΜ ΑΝΑΣΕΣ...

ΟΙ ΑΛΥΣΙΔΕΣ ΕΣΠΑΣΑΝ Κ Η ΚΑΡΔΙΑ ΕΧΕΙ ΑΝΟΙΧΤΟΥΣ ΛΟΓΑΡΙΑΣΜΟΥΣ ΜΕ ΤΟΝ ΙΔΙΟ ΜΟΥ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ...

ΕΧΩ ΤΗΝ ΔΙΚΗ ΜΟΥ ΛΟΓΙΚΗ....

ΛΙΓΟ ΑΥΤΟΚΑΤΑΣΤΡΟΦΙΚΗ ΑΛΛΑ ΕΧΩ ΜΑΘΕΙ ΑΛΛΙΩΣ ΝΑ ΠΟΛΕΜΑΩ ΤΟ ΣΥΜΠΑΝ...

BOEM ΜΕΧΡΙ ΝΑ ΠΕΘΑΝΩ ΡΕ!



"BOEM" ΜΕΧΡΙ ΝΑ ΠΕΘΑΝΩ ΡΕ!



ΝΟΤΗΣ ΣΦΑΚΙΑΝΑΚΗΣ-ΜΗΝ ΠΛΗΣΙΑΖΕΙΣ


Μην πλησιάζεις
Don't come close


Έχω έναν πόλεμο ανοικτό
I have an open war
με τον ίδιο μου τον εαυτό
with my one self
έχω κάποιες τάσεις διαφυγής
I have some tendencies to run away
σοβαρά δε θέλω να με δεις
seriously I don't want you to see me
δεν υπάρχει τρόπος να σωθώ
there is no way to be saved
απ' τους κόμπους όλους θα λυθώ
to be resolved from all the nodes
θα φύγω
I will go
έχω τα σημάδια του καιρού
I have the signs of time
και τη συνταγή ενός γιατρού
and a doctor's recipe
η ζωή να έχει αλλαγές
for life to have changes
κι όχι μόνιμες επιλογές
and not choices that are for ever
παίζω με φωτιές από παιδί
I play with fires sice I was a child
και τις κλειδαριές χωρίς κλειδί
and the locks without a key 
ανοίγω
I open

Μην πλησιάζεις
don't come close
ακόμα πιο κοντά
even closer
στην αγκαλιά σου
in your arms
ανήκω προσωρινά
I belong temporarely
τίποτα δεν με κρατάει
nothing holds me
και πουθενά
and nowhere
εμένα
me
μην πλησιάζεις
don't come close
κοντά μου θα χαθώ
near me I will get lost
άνεμος ήταν
it was a wind
η μοίρα να γεννηθώ
(it was)destiny to be born
δεν με κρατάει αγάπη καμιά
no love holds me 
τις αλυσίδες τις σπάει η καρδιά
the chains are broken by the heart
για να φύγει ξανά
so as to leave again

Έχω έναν πόλεμο ανοιχτό
I have an open war
με τον ίδιο μου τον εαυτό
with my own self
έχω μια εικόνα της ζωής
I have a picture of life
που εσύ δε γίνεται να δεις
that you can't see
γύρω μου οι δρόμοι σταματούν
around me the roads stop
κι όλα όσα είχαν να μου πουν
and everything that they have to say to me
τα είπαν
the've said it
έχω τη δική μου λογική
I have my own logic
λίγο αυτοκαταστροφική
a little bit self- destractive
μα τα καταφέρνω τελικά
but at the end I pull it through
και δεν παίρνω ηρεμιστικά
and I don't take any calmants
έχω μάθει μέσα μου το πως
I've learned inside me how
να το πολεμάω μοναχός
to fight it on my own
το σύμπαν
the universe

6.7.11

Συντροφια με τους νεκρους... (Α' μερος)


Νεα σεληνη αποψε...

Το "σχεδιο" ηταν απο καιρο οργανωμενο μεσα στο μυαλο μου!

Ετσι λοιπον πηρα την μεγαλη αποφαση και να ξεκινησω εκεινο το..."παραξενο μου ταξιδι".

Σαββατο απογευμα.

Καπου μεσα στην ντουλαπα,βρηκα εκεινο το παλιο σχολικο μου σακκιδιο,κι αρχισα να το γεμιζω με τα απολυτως απαραιτητα:

- Ενας μικρος φακος
- Ενα μπλοκακι κι ενα στυλο για τις διαφορες-τυχον-σημειωσεις μου
- Τεσσερα κερια (δυο ασπρα και δυο μαυρα)
- Σκονη απο τριμμμενα τουβλα
- Τον καπνο μου μαζι με ολα του τα σεα
- Το βιβλιο των σκιων
- Και τελος,μερικα στικς απ'αυτα που οταν τα αναβεις αναδυουν ενα αρωμα φερμενο σαν απο χωρα εξωτικη,ισως παραμυθενια...

Η ωρα περνουσε,ειχε πλεον βραδιασει για τα καλα,κι εγω ετοιμος πια,περιμενα το τελευταιο λεωφορειο της γραμμης,καπου στις εντεκα και κατι...

Λιγο νωριτερα,ειχα περασει απο την γειτονικη καβα που ευτυχως διανυκτερευει
(ο καταστηματαρχης ξερει σιγουρα καλυτερα απ'ολους το γιατι!)
με σκοπο να αγορασω ενα μπουκαλι νερο κι ενα μπουκαλι...αψεντι!

Οταν πηρα τ'αψεντι στα χερια μου,διαβασα την ετικετα:
"ΠΡΟΕΛΕΥΣΗ ΓΑΛΛΙΚΗ" και το ονομα αυτου...
"ABYSSE"!
Εγω ο ιδιος να το ειχα βαφτισει,τοσο πετυχυμενο ονομα δεν θα ειχα βρει ειλικρινα!

Ξαφνου,στο βαθος του δρομου,αρχισα να διακρινω τα φωτα απο την επιγραφη του λεωφορειου...

Μπαινοντας μεσα,το πρωτο που θελησα να κανω ηταν να σκιαγραφησω μες στο μυαλο μου τις φιγουρες των συνεπιβατων μου που δεν ηταν και περισσοτεροι
απο πεντε ή εξι αν θυμαμε καλα.

Απο τοτε που θυμαμε τον εαυτο μου,παντα μου αρεσε να το κανω αυτο,λειτουργουσα σαν ενα ειδος φυσιογνωμιστη.

Προσπαθουσα να καταλαβω τι μπορει να σκεφτεται ο καθε ενας απ'αυτους ή ακομα και το τι θα μπορουσε να κρυβει πισω απο ενα πιθανον αθωο χαμογελο...

Αυτο ειχε να κανει με το καθε τι εμψυχο ή αψυχο γυρω μου!

Πρωτα θυμομουν προσωπα και εικονες και μετα συνδιαζοντας τα με το ονομα,
γινοταν η πληρης καταγραφη στο μυαλο μου.

...

Τα φωτα της πολης περνουσαν γοργα απο το παραθυρο του λεωφορειου και ισα που προλαβαινα να διαβασω και να διακρινω τις φωτεινες επιγραφες...

...

Και να που η ωρα περασε τοσο συντομα μεσα στις τοσες μου σκεψεις,
που διχως καν να το καταλαβω,ειχα κι ολας φτασει στο τερμα.

Στον προορισμο μου...

Μολις κατεβηκα,οι πορτες εκλεισαν πισω μου τοσο βιαστικα,και ο οδηγος του λεωφορειου,σαν φοβισμενος ή καλυτερα σαν τρομαγμενος θα μπορουσε καποιος αλλος να πει,ανεπτυξε τετοια ταχυτητα που χαθηκε σε μερικα λεπτα απο μπορστα μου στο βαθος του δρομου!

...

Σταθηκα για λιγα λεπτα μονος μπροστα απο την μεγαλη σιδερενια πορτα...

Αφουγκραστηκα εκεινους τους αποκοσμους ηχους που ακουγονται σε τετοια μερη μοναχα,
πηρα μια μεγαλη ανασα,
σηκωσα τα ματια μου ψηλα και κοιταξα με δεος την επιγραφη που βρισκοταν πανω απο την μεγαλη σιδερενια πορτα:

"ΚΟΙΜΗΤΗΡΙΟΝ"

(Τελος Α' μερους)

3.7.11

ΣΕ ΣΕΝΑ...


ΚΑΠΟΤΕ ΟΙ "ΦΟΥΣΚΕΣ" ΣΚΑΝΕ ΚΑΙ ΜΑΣ ΚΑΝΟΥΝ ΝΑ ΧΑΝΟΥΜΕ ΟΛΗ ΤΗΝ ΧΑΡΑ ΠΟΥ ΜΑΣ ΕΙΧΑΝ ΠΡΟΣΦΕΡΕΙ ΜΕΧΡΙ ΠΡΙΝ...

ΑΣ ΕΙΝΑΙ...

ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΕΤΣΙ...

ΤΗΝ ΒΡΩΜΑ ΤΗΝ ΞΕΡΝΑΕΙ ΠΑΝΤΑ Η ΘΑΛΑΣΣΑ...

ΤΑ ΑΛΗΘΙΝΑ ΔΙΑΜΑΝΤΙΑ ΝΑΙ ΜΕΝ ΜΕΝΟΥΝ ΣΤΟΝ ΠΑΤΟ ΚΡΥΜΜΕΝΑ ΣΤΗΝ ΑΜΜΟ,
ΑΛΛΑ ΕΧΟΥΝ ΤΗΝ ΗΣΥΧΙΑ ΤΟΥΣ ΜΕΧΡΙ ΝΑ ΒΡΕΘΟΥΝ ΑΥΤΑ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΠΟΥ ΘΑ ΤΑ ΔΙΑΛΕΞΕΙ ΓΙΑ ΝΑ ΣΥΝΤΡΟΦΕΥΣΕΙ ΣΕ ΟΛΗ ΤΗΝ ΥΠΟΛΟΙΠΗ ΤΟΥΣ ΖΩΗ!