Κατέγνων...

απόσπασμα:

...στο περιβόλι της λήθης επάνω στα ξεραμένα όνειρα που άφησες απότιστα

έχεις πλαγιάσει

με τα θολά σου μάτια στραμμένα στα σύννεφα προσμένεις τον άγγελο να σου φέρει το θαύμα

ποτάμια δροσίζουν τις ρυτίδες τις πίκρας που ζωγράφησαν την άλλοτε σφριγηλή μορφή σου

και ο νους στενεύει καθώς οι χτύποι από τα σωθικά σου αντηχούν σαν κάμπανες που σημαίνουν τον θάνατο...

"Ε"

‎...αλλά τις νύχτες...

‎" .... αλλά τις νύχτες παίρνω χάπια και πλαγιάζω νωρίς,

όχι για να κοιμηθώ,

αλλά για να πάω σε παράξενες συναντήσεις με ανθρώπους που έχασα ή με πρόσωπα αβέβαια, θαμπά, πριν από χρόνια σε κάποιες νύχτες ξαφνικά συναντημένα - και δόξα τω θεώ δεν κατάλαβα ποτέ τον κόσμο γιατί αυτό το ρίγος που διατρέχει το σπίτι είναι από πράξεις που αποφύγαμε (και μετανοιώσαμε)

μεγάλα γεγονότα που χάθηκαν μες στη συντομία των ημερών, σκέψεις υπέροχες που αρκέστηκαν στα δάκρυα

και τις νύχτες η πικρή ανάμνηση εκείνων που σε πρόδωσαν

και που ο ύπνος τους συγχωρούσε.

και αγάπησα τις λέξεις που με ταπείνωσαν γιατί με ανακαλούσαν σε μιαν άλλη παιδικότητα.

Α, έχασα τις μέρες μου,

αναζητώνας την ζωή μου..".

Τ. Λειβαδίτης

Οταν μια μερα

Οταν μια μερα κολαση ξεχειλισει,
οι νεκροι θα βασιλεψουν για...
...ΠΑΝΤΑ!

Σας το φωναζω...

Σας το φωναζω:
Μην λεηλατειτε εκεινο που παραμενει θαμενο!
Ψαξτε τους θησαυρους που αναζητατε,
στον παραδεισο της κολασμενης σας ψυχης...

Νιωθω προδωμενος...

Νιωθω προδομενος απ'ανθρωπους που πιστεψα σ'αυτους...

Χερια που μ'απλωθηκαν κι ευχαριστως θα τα'κοβα απ'την ριζα!