21.12.14

ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ ...ΣΕ ΟΛΟ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ!



Σουηδία: Την αυγή της 13ης Δεκεμβρίου η “Λουτσία” -σύμβολο του φωτός- συνήθως το μεγαλύτερο κορίτσι του σπιτιού, φορώντας ένα μακρύ λευκό χιτώνα και ένα στεφάνι από αναμένα κεριά στα μαλλιά, πηγαίνει από σπίτι σε σπίτι, προσφέροντας ζεστό καφέ και κουλουράκια, ενώ τραγουδά παλιά κάλαντα με τον σκοπό του λαϊκού ναπολιτάνικου τραγουδιού “Σάντα Λουτσία”. Οι θρύλοι της Λουτσίας γεννήθηκαν στις Συρακούσες της Σικελίας περίπου κατά το έτος 300 μ.Χ. Σε μερικές επαρχίες της Σουηδίας οι κάτοικοι των χωριών συνηθίζουν ανήμερα τα Χριστούγεννα να ρίχνουν έξω από τα σπίτια και τα χωράφια τους σιτάρι, για να γιορτάσουν μαζί τους και τα πουλιά.

Στην Ουκρανία ο Παγωμένος Πατέρας φθάνει με το έλκηθρο το οποίο σέρνουν μόνο τρείς τάρανδοι ενώ τον συνοδεύει και ένα κοριτσάκι, το Κορίτσι-Νιφάδα που φορά ένα λαμπερό μπλε κοστούμι με λευκή γούνα και ένα στέμμα που έχει το σχήμα μιας νιφάδας χιονιού.

Γιουγκοσλαβία: Οι Γιουγκοσλάβες νοικοκυρές έχουν ένα ευγενικό αλλά βρώμικο έθιμο: Ραντίζουν τα τραπεζομάντηλά τους με κρασί για να μη ντραπούν οι φιλοξενούμενοί τους αν λερώσουν κάποιο.

Ισπανία: Στη Βαρκελώνη τον Μεσαίωνα είχαν ένα ωραίο χριστουγεννιάτικο έθιμο: την τελετή του παγωνιού. Τη μέρα των Χριστουγέννων ο βασιλιάς έπαιρνε μέσα σε μια χρυσή πιατέλα ένα ψητό παγώνι, που θεωρείται ένα από τα πιο σπάνια φαγητά, και το μετέφερε στην τραπεζαρία. Τον ακολουθούσε σ’αυτήν την πομπή ένα πλήθος από ευγενείς, υπηρέτες και σωματοφύλακες. Στην τραπεζαρία μέσα βρισκόταν η βασίλισσα. Ο βασιλιάς της πρόσφερε το παγώνι για να το μοιράσει σε όλους τους παρευρισκόμενους. Όσοι δέχονταν την εξαιρετική αυτή τιμή, ήταν υποχρεωμένοι να ορκιστούν μπροστά στην ομήγυρη ότι θα προσπαθήσουν ν’ ανδραγαθήσουν στον πόλεμο ή στις ταυρομαχίες.
Ιταλία: Στη Βενετία, πάλι τον Μεσαίωνα, ο Δόγης κι ο λαός πήγαιναν την νύχτα των Χριστουγέννων στο γειτονικό νησάκι του Αγίου Γεωργίου να προσκυνήσουν το λείψανο του Αγίου Στεφάνου. Στην παραλία του νησιού περίμεναν βενετσιάνικες αρχόντισσες ντυμένες στα μαύρα και στολισμένες με κοσμήματα, για να υποδεχτούν τον Δόγη και να τον συνοδέψουν μέχρι το ναό. Μετά το τέλος της λειτουργίας όλη η λαμπρή συνοδεία έμπαινε στις γόνδολες και διασχίζοντας τα νερά ξαναγύριζαν στην πλατεία του Αγίου Μάρκου, όπου άρχιζε μεγάλο γλέντι, που συνεχιζόταν μέχρι το πρωί.


Στην Ιρλανδία, τα παιδιά μάλλον δεν αρκούνται στα λίγα δώρα αφού κρεμούν στο τζάκι χριστουγεννιάτικες τσάντες αντί για κάλτσες. Η πρωτοτυπία όμως των Ιρλανδών βασίζεται στην αγάπη τους για το εθνικό τους ποτό, τη μπύρα Guinness: αφήνουν λοιπόν έξω από την πόρτα του σπιτιού τους μια Guinness και μια κρεατόπιτα για να τσιμπήσει κάτι ο κουρασμένος Άη Βασίλης.

Στη Φινλανδία, μετά τη Χριστουγεννιάτικη λειτουργία, ο κόσμος επισκέπτεται τους νεκρούς του στο νεκροταφείο κρατώντας αναμμένα κεριά. Πριν την επίσκεψη του

Άη Βασίλη δεν παραλείπουν βέβαια να κάνουν και μια σάουνα.


Αγγλία: Σε μερικές βρεττανικές περιοχές το έθιμο του γλεντιού σε κήπους με μηλιές την παραμονή των Χριστουγέννων είναι μια παραλλαγή μιας ειδωλολατρικής τελετής. Αφού σκοτεινιάσει, οι αγρότες πηγαίνουν στα περιβόλια, σχηματίζουν παρέες γύρω από τα παλαιότερα δέντρα και πίνοντας μπύρα τραγουδούν τα κάλαντα. Πυροβολούν στα κλαριά για να διώξουν τα κακά πνεύματα και πριν από χρόνια άφηναν τριγύρω γλυκίσματα για να καλοπιάσουν τα πνεύματα και να εξασφαλίσουν καλή σοδειά. 

Στη Νορβηγία, αφήνουν μια γαβάθα χυλό, το λεγόμενο “nisse” στη σιταποθήκη για να φάει ο καλλικάντζαρος που προστατεύει το κτήμα τους, ενώ αφού στολίσουν το χριστουγεννιάτικο δέντρο πιάνονται όλοι χέρι-χέρι γύρω από αυτό και τραγουδούν τρία χριστουγεννιάτικα τραγούδια.
Στην Κένυα, λόγω του κλίματος τα πράγματα είναι λίγο διαφορετικά: το χριστουγεννιάτικο γεύμα θυμίζει καλοκαιρινή ημέρα χαλάρωσης αφού αντί να φάνε γαλοπούλα κάνουν μπαρμπεκιου στον κήπο. Μάλιστα, εκεί στολίζουν τις εκκλησίες με μπαλόνια, λουλούδια και κορδέλες.


Στη Μ.Βρετανία, τα παιδιά δεν ταχυδρομούν το γράμμα τους στον Father Christmas. Το ρίχνουν στη φωτιά στο τζάκι ώστε να ανέβει από την καμινάδα για να ταξιδέψει ως το Βόρειο Πόλο. Αν το γράμμα καεί αμέσως πρέπει να το ξαναγράψουν.


Στην Ιταλία δεν υπάρχει Άη Βασίλης αλλά η Strega Buffana η οποία πετά πάνω από την Ιταλία με μια σκούπα και μοιράζει δώρα στα καλά παιδιά και κάρβουνο στα άτακτα παιδιά. Μια άλλη ιταλική παράδοση είναι να δίνουν ένα σακουλακι ξερές φακές στους φίλους τους για να φτιάξουν σούπα. Το φαγητό αυτό τους θυμίζει τις δύσκολες και φτωχές εποχές και την τρώνε για να έχουν τύχη το Νέο Έτος.

Στη Νέα Ζηλανδία, τα Χριστούγεννα έρχονται στη μέση του καλοκαιριού. Παραδοσιακά, οι οικογένειες γιορτάζουν τα Χριστούγεννα στην παραλία.


Και στην Αυστραλία, μετά το χριστουγεννιάτικο γεύμα, όλοι πηγαίνουν μια βόλτα στην παραλία ή πάνε για ένα παιχνίδι κρίκετ. Το αστείο είναι πως το έλκηθρο του Άη Βασίλη δεν το σέρνουν τάρανδοι αλλά οχτώ καγκουρώ.

Στη Χαβάη, ο Άη Βασίλης δεν χρησιμοποιεί έλκηθρο αλλά ένα κανώ. Οι Χαβανέζοι, αφού φάνε χοιρινό,  σούπα νουντλ και σολωμό, γλεντούν με κιθάρες και γιουκαλίλι τραγουδώντας τις χριστουγεννιάτικες μελωδίες με χαβανέζικο ρυθμό. Στη συνέχεια, τα παιδιά πηγαίνουν στην παραλία για να δοκιμάσουν το Wind-surf που πήραν για δώρο.

Στην Ιαπωνία, τα Χριστούγεννα δεν αποτελούν επίσημη γιορτή αφού μόνο το 1% του πληθυσμού της είναι Χριστιανοί. Ωστόσο, οι Ιάπωνες έμαθαν τα Χριστούγεννα από τους δυτικούς και πλέον τρώνε και εκείνοι γαλοπούλα και στολίζουν χριστουγεννιάτικο δέντρο. Τα δώρα όμως τους τα φέρνει ο Hoteiosho, μια θεότητα του ιαπωνικού πάνθεον. Πώς ξέρει ποια παιδιά ήταν καλά και ποια όχι; Έχει μάτια και στο πίσω μέρος του κεφαλιού και τα βλέπει όλα.

Ρωσία: Είχαν τη συνήθεια, τη νύχτα των Χριστουγέννων, να ντύνουν στ’ άσπρα μια κοπέλλα του σπιτιού και να τη βάζουν να παριστάνει την Παναγία.

Σικελία: Οι χωρικοί βγάζουν τα μεσάνυχτα των Χριστουγέννων νερό από τα πηγάδια και ραντίζουν τα ζώα τους, γιατί πιστεύουν ότι το νερό αυτό είναι αγιασμένο, επειδή την ίδια ώρα γεννιέται και ο Σωτήρας του κόσμου.


Σαρδηνία: Στη Σαρδηνία πιστεύουν ότι όποιος γεννηθεί τη νύχτα των Χριστουγέννων και μάλιστα τα μεσάνυχτα, φέρνει την ευλογία του Θεού όχι μόνο στους δικούς του αλλά και στους γείτονες των εφτά σπιτιών που βρίσκονται πιο κοντά στο δικό του.




19.12.14

ΞΕΡΕΙΣ ΕΣΥ...



ΕΙΣΑΙ ΤΟ ΑΣΤΕΡΙ ΠΟΥ ΦΩΤΙΖΕΙ ΤΗΝ ΠΙΟ 

ΣΚΟΤΕΙΝΗ ΠΛΕΥΡΑ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ ΜΟΥ...


ΕΚΕΙ ΠΟΥ ΚΑΠΟΤΕ ΕΘΑΨΑ ΤΗΝ ΑΓΑΠΗ...


ΚΙ ΕΣΥ ΚΑΤΑΦΕΡΕΣ ΝΑ ΤΗΣ ΔΩΣΕΙΣ ΦΩΣ 

ΑΠ'ΤΗΝ ΛΑΜΨΗ ΤΗΣ ΔΙΚΗΣ ΣΟΥ ΨΥΧΗΣ...


Σ'ΑΓΑΠΩ!

17.12.14

Το ραγισμένο δοχείο...μια όμορφη ιστορία!



Μια γριά κινέζα κουβαλούσε νερό με δύο μεγάλα δοχεία, κρεμασμένα από τους ώμους της.

Το ένα δοχείο ήταν άψογο και μετέφερε πάντα όλη την ποσότητα νερού που έπαιρνε. Το άλλο είχε μια ρωγμή και στο τέλος της μακράς διαδρομής έφθανε στο σπίτι μισοάδειο. Έτσι για δύο ολόκληρα χρόνια η γριά κουβαλούσε καθημερινά μόνο ενάμισι δοχείο νερό στο σπίτι της.
Φυσικά το τέλειο δοχείο ένοιωθε υπερήφανο που εκπλήρωνε απόλυτα και τέλεια το σκοπό για τον οποίο είχε κατασκευαστεί. Το ραγισμένο δοχείο ήταν δυστυχισμένο που μόλις και μετά βίας μετέφερε το μισό απ' αυτό που έπρεπε κι ένοιωθε ντροπή για την ατέλειά του.
Ύστερα από δύο χρόνια δεν άντεχε πια αυτή την κατάσταση και αποφάσισε να μιλήσει στη γριά. -Ντρέπομαι για τον εαυτό μου και θέλω να σου ζητήσω συγγνώμη!
-Μα γιατί; ρώτησε η γριά.
-Ε, να! Δύο χρόνια τώρα μεταφέρω μόνο το μισό νερό λόγω της ρωγμής μου κι εξαιτίας μου κοπιάζεις άδικα και εσύ!
Η γριά χαμογέλασε και είπε: Παρατήρησες ότι στο μονοπάτι υπάρχουν λουλούδια μόνο στη δική σου πλευρά και όχι στη μεριά του άλλου δοχείου; Πρόσεξα την ατέλειά σου και την εκμεταλλεύτηκα. Φύτεψα σπόρους στην πλευρά σου και εσύ τους πότιζες. Δύο χρόνια τώρα μαζεύω τα άνθη και στολίζω το τραπέζι μου. Αν δεν ήσουν εσύ, αυτή η ομορφιά δε θα λάμπρυνε το σπίτι μου!

Όμως δεν ήταν η ατέλειά του δοχείου που το έκανε ξεχωριστό, ήταν η ιδιαίτερη ικανότητα της γριάς να διακρίνει και να χρησιμοποιήσει την αδυναμία του.
Οι περισσότεροι άνθρωποι, αν όχι όλοι έχουμε ελαττώματα και αδυναμίες και πολλοί από εμάς στεναχωριόμαστε, νευριάζουμε με τον εαυτό μας, ξεσπάμε και μένουμε εκεί σκεπτόμενοι στο ελάττωμά μας, χωρίς να κάνουμε κάτι γι αυτό.
 Καλό θα είναι να κάνουμε την υπέρβαση και να δούμε πως μπορούμε να δημιουργήσουμε κάτι θετικό από αυτήν την αδυναμία μας. Αν μπορέσουμε να δούμε την θετική πλευρά της ατέλειας μας, θα μπορέσουμε να την μετατρέψουμε και θα νιώσουμε ευτυχισμένοι.

Αν βέβαια εμείς δεν μπορούμε να δούμε το ελάττωμα μας και έχουμε όμως κάποιον που μας αγαπά και μας νοιάζεται δίπλα μας και μπορέσει να διακρίνει το ελάττωμά μας, όπως έκανε η γριά με την στάμνα τότε θα μας βοηθήσει να αντιληφθούμε ότι αξίζουμε πολλά παραπάνω από όσα εμείς θέτουμε για τον εαυτό μας και ότι ένα ελάττωμα δεν μας κάνει λιγότερο ικανούς από εκείνους που φαίνεται ότι μπορούν να κάνουν κάτι παραπάνω από εμάς και φαίνονται ότι είναι ''τέλειοι''.

16.12.14

Το σεξ είναι υπερεκτιμημένο...




Σίγουρα και μόνο ο τίτλος της ανάρτησής μου, προκαλεί λιγάκι. Όμως αυτή είναι η γνώμη μου και θα σας εξηγήσω πάραυτα το γιατί. Είναι λίγο κουραστικό να βλέπεις τα πάντα γύρω σου να περιστρέφονται γύρω από ένα πράγμα. Ακόμα κι αν αυτό είναι το σεξ. Μια ολόκληρη βιομηχανία έχει στηθεί γύρω από αυτό, στην τηλεόραση μιλούν γι’ αυτό, τα τραγούδια μιλούν γι’ αυτό. Παντού σεξιστικά υπονοούμενα, παντού κωλοδάχτυλα, παντού βρισιές, οι οποίες εμπεριέχουν μέσα τους οπωσδήποτε τη ρίζα “γαμώ”. Και ειλικρινά δεν μπορώ να καταλάβω το γιατί.


Η ανάρτησή μου στην ουσία, είναι εμπνευσμένη από μια πρόσφατη επαφή μου με το χώρο των γηπέδων. Όπου ειλικρινά ένιωσα για μια ακόμη φορά, ότι οι άνθρωποι είναι μερικές φορές τόσο χαζοί. Έβλεπα το πλήθος να φωνάζει και να βρίζει και πραγματικά το θέαμα μου φαινόταν απλά γελοίο. Εδώ κοντεύουμε να χρεοκοπήσουμε και αυτοί στην κοσμάρα τους. Άσχετο βέβαια αυτό. Εκτός λοιπόν, που γενικά τη μπάλα -είτε είναι κόκκινη και τη χτυπάς πάνω κάτω, είτε ασπρόμαυρη και την κλωτσάς πέρα δώθε- και τις θρησκείες, τα θεωρώ όπιο του λαού, κι αυτό όμως είναι ένα άλλο θέμα και δεν θα μας απασχολήσει αυτή τη στιγμή, και εκτός από όλο αυτό το ηλίθιο πάθος που είχαν όλοι να υποστηρίξουν την ομάδα τους, μεγαλύτερο πάθος και ζήλο έδειχναν στο να βρίσουν τους αντιπάλους τους. Και φυσικά όλες οι βρισιές περιείχαν μόνο το σεξ. “Θα σας γαμάμε και εσείς θα προσκυνάτε” και άλλα τέτοια όμορφα. Και ok, να τον βρίσεις τον άλλον ρε φίλε. Την πούτσα ρε γαμώτο (να το! το κάνω κι ‘γω δε λέω!) Την πούτσα λέω, μέσα στη μέση του γηπέδου γιατί την κουβαλάς;! Και άντε είπαμε να τον βρίσεις. Πες τουλάχιστον κάτι έξυπνο. Τι του λες “άντε γαμήσου”; Ποτέ άλλωστε δεν κατάλαβα γιατί να είναι βρισιά εν τέλει το “άντε γαμήσου”..!

Και επιτέλους έρχομαι στο θέμα μου. Ok, καλό και ωραίο το σεξ δε λέω. Μπορείς να ζήσεις στιγμές ευτυχίας και ηδονής. Ευχαρίστησης και ένα σωρό άλλα. Μεγάλα παιδιά είστε κάτι θα ξέρετε. Αλλά δεν το θεωρώ κάτι τόσο πια σημαντικό όσο το έχουν κάνει να είναι. Υπάρχουν τόσα άλλα πράγματα στη ζωή που είναι πολύ πιο σημαντικά. Πράγματα που μπορούν να σου προσφέρουν πραγματικά τα πάντα. Και ξέρετε γιατί δεν είναι σημαντικό; Γιατί είναι τόσο εύκολο να το βρεις. Και εδώ έρχεται και η άλλη απορία μου. Το κάνουν παντού τόσο μεγάλο ζήτημα. Παντού φωνάζουν εδώ σεξ, εδώ σεξ! Ροζ γραμμές, τσόντες, κακό. Σιγά ρε φίλε! Πόσο δύσκολο δηλαδή σου είναι να βρεις μία να γαμήσεις;!  Γι’αυτό λοιπόν λέω πολύ συζήτηση για το τίποτα. Γιατί το δύσκολο δεν είναι να βρεις το σεξ. Δύσκολο είναι να βρεις την αγάπη. Δύσκολο είναι να βρεις τον έρωτα. Δύσκολο είναι να βρεις την επικοινωνία. Αυτά, είναι δύσκολο να τα βρεις.

Και ok. Να δεχτώ ότι βλέπω τα πράγματα από την γυναικεία οπτική γωνία. Να δεχτώ ότι οι άντρες σκέφτονται το σεξ κάθε 7 δευτερόλεπτα, λέει μια έρευνα - υπερβολή το βρίσκω εγώ και συνεχίζω. Έστω λοιπόν ότι τους είναι πιο απαραίτητο, από ότι στις γυναίκες και θα έκαναν τρελά πράγματα προκειμένου να πηδήξουν. Το σεξ όμως, απομονωμένο σαν έννοια, στην πραγματικότητα έχει δύναμη? Είναι το σεξ ικανό να κρατήσει μια σχέση ας πούμε? Θα μου πείτε φυσικά. Και θα σας πω εγώ, αγαπητοί μου δεν εννοώ αυτές τις σχέσεις του κώλου. Προφανώς μπορεί να κάνεις καλό σεξ και να μένεις σε μια σχέση. Αλλά μόνο γι’αυτό. Για να έχεις καλό και μόνιμο σεξ. Δεν μιλάω γι’αυτό.


Εγώ μιλάω για τις πραγματικές σχέσεις, σχέσεις οι οποίες μπορούν να καταλήξουν κάπου. Σχέσεις που σε ολοκληρώνουν σαν άνθρωπο. Σχέσεις που καλύπτουν τα κενά σου. Σχέσεις που δεν είναι για να είναι. Μιλώ για τις σχέσεις αυτές που δεν ξεχνάμε ποτέ. Και σίγουρα κάτι έρχεται στο μυαλό του καθενός αυτή τη στιγμή. Δεν νομίζω λοιπόν ότι το σεξ ήταν αυτό που έκανε αυτές τις σχέσεις να είναι ξεχωριστές, αξέχαστες. Αλλά το ίδιο το άτομο. Η συμπεριφορά του. Τα χαρακτηριστικά του. Αυτά που προσέφερε. Όλα. Ακόμα και το σεξ. Αλλά όχι πρώτα αυτό. Δεν ήταν αυτό που μας έκανε να το ερωτευτούμε. Και δεν ήταν αυτό που το έκανε να μείνει στη μνήμη μας για πάντα.