Ολη κ ολη η περιουσια μου,

ενα αναμενο κερι στης νυχτας το σκοταδι,

μια πενα,

ενα κομματι κιτρινο χαρτι,

κ ενα μπουκαλι με Γαλλικο αψεντι...

...Καλη σας νυχτα...

Βιρα τις αγκυρες!
Λυστε τους καβους!
Το σπασμενο καραβι σαλπαρει κ παλι...
Για νεα λιμανια που ποτε δεν θ'αραξει!
Για νεες πατριδες που ποτε δεν θα δει...
Με μια πυξιδα τρελη κ τυφλη!
Με διχως καταρτια...
Με ιστια σκισμενα,
γεματα μπαλωματα απο μνημες αλλοτινων καιρων!
Τα σκοινια του φθαρμενα,
καμωμενα απ'ιδρωτα κ αλμυρα μαζι...
Με κομπους σφιχτους κ γερους,
δυνατους κ αλυτους,
σαν παλιο κομποσκοινι που δεν επαψε ποτε να μετρα προσευχες!
Να μετρα χαμενες θαλασσες...
Χαμενες ελπιδες...
Βιρα τις αγκυρες!

Ο θανατος ειναι Θεος...
Ειναι πυρηνας στο αδιορατο απαν του συμπαντος...
Ενα μειγμα φτιαγμενο απο λαβα κ ατσαλι μαζι!
Βυθιζομαι βαθεια στο αχανες απειρο ενος σουπερ νοβα...
Αστρικοι λαβυρινθοι κ μαυρες τρυπες μ'οδηγουν στο απολυτο κενο!
Στο ιδανικο μου "τιποτα".

Στο ολοκληρωτικο μου "ειναι"...

Στο τελειο "εγω"!
Στοβιλιζομαι πανω στα δαχτυλιδια του χρονου,
βαπτιζομαι σ'απυθμενες δινες,
κ σπερνω νεους τυφωνες!
Θεριζω καινουργιες θυελλες!
Οριζω νεες ζωες σε ξεψυχα κελυφη...

Τι κ αν ειμαι τυφλος;

Ακομα κ τοτε,

το φως απ'την λαμψη των ματιων μου,

μ'οδηγει ολο κ πιο βαθεια στο ερεβος...

Ναι στο ερεβος!

Στο ερεβος της ευνουχισμενης μου ψυχης...

Tα δοντια μου επαιξα στα ζαρια,
της μοιρας μου φαινεται πως ητανε γραφτο...
Κροταλα...
Kοκαλα...
Aραδα θα σκορπισω.
Mιας κ ετσι τ'ονειρο,
εμεινε πια λειψο...