Μι'αγαπη που εφυγε πριν καν να εχει ερθει,

κ ενα φιλι,

απ'του Ιουδα πιοτερο γλυκο ητανε θυμαμαι...

Στα χειλη μου,

τα στιγματα των δικων σου των χειλιων,

μαρτυρουν την προδοσια!

Κ το αντιτιμο εκεινου του φιλιου...

Τρια καρφια ολα κ ολα!

Ποσες φορες η σκεψη μου στοιχειωσε την ψυχη μου;

Ποσες φορες ετουτη η καρδια ικετεψε για λιγη ακομα αγαπη;

Κ εκεινο το αιωνιο "γιατι",
κρεμασμενο χρονια τωρα στην ακρη των χειλιων μου,

ποτε δεν επαψε να σταζει αιμα κ χολη!

Ξερω καλα πως ειμ'αλλοκοτος,

παραταιρος,

της φυσης ενα λαθος,
που μεχρι σημερα δεν επαψε ν'αναζητα προορισμους!

Δεν μεμψοιμιρω,

δεν ειμ'επετης του οικτου κανενος...

Ειμαι μοναχα μια μαζα απο φωτια,

ενας χειμαρρος απο εννοιες κ λεξεις που καθε μερα με πνιγουν στον γλυκο τους τον βυθο!

Αυτος ειμαι...

Αυτος που δεν γνωριζω ακομα,
κ που ισως δεν προκειται ποτε μου να γνωρισω!

Στης φωτιας τον ρυθμο χορευω...
Σερνω σπιθες φωτεινες στο διαβα μου που καινε οτι αγγιζουν!

Το παλιο μου κλειδι σκουριασε απ'τα δακρυα που'χουν πια στερεψει...

Η πορτα της καρδιας εκλεισε κ πισω της αφηνει το φως για να υποδεχτει το σκοταδι!

Η οργη σαλπαρε μ'ενα χαρτινο καραβι,

φτιαγμενο απο σελιδες παλιου βιβλιου,

κ εγω ναρκωμενος,

να κοιτω μεχρι εκει που χανεται το βλεμμα μου καθως μου μενει μια γλυκια πικρα στα χειλη της μοναξιας μου...

Ο ηλιος σαπιζει πισω απ'τα βουνα,

μια νεα σεληνη προβαλε κ παλι!

Οι πετρες ανθισαν κ εβγαλαν ανθη κοφτερα,

που σταζουν δακρυα κ μελι απ'την αλμυρα του χειμωνα...

Χαμενος παλι μεσ'το πουθενα,

στο δηθεν,

στο ποτε κ στο καθολου,

ο ανεμος να μου πυρωνει την καρδια,

κ η θλιψη το σκοταδι των ματιων μου!

Κατω απ'τα πελματα παγωσαν οι πληγες,

κ οι σταχτες της οδυνης μου ψελλιζουν αρχαιους ορκους...

...

Κ ομως!

Αρχιζω σιγα-σιγα να το αισθανομαι...

Στις φλεβες μου κυλαει ηδη...

...ΤΟ ΚΑΙΝΟΥΡΓΙΟ ΑΙΜΑ...

Μενος...

Οργη κ θυμος που ζητουν το χερι της φυσης για να καταλαγιασουν!

Κ εκεινη να πονα κ να σφαδαζει πιοτερο κ απο μενα,

μιας κ ειν'αναγκασμενη να με μοιραζεται αναμεσα σε δυο στιγμες...

Στο τιποτα κ στο καθολου!

Κ οι κραυγες μου αντιλαλος σε μια κολαση που δεν εχει ελεος...

Κ ο χρονος να σαμποταρει τη ζωη μου στυγνα κ με τρομερη ταχυτητα!

Φθειρομαι κ αναγενιεμαι συναμα...

Καινουργια πανια σε παλιο σκαρι!

Γερο κ απροσιτο στους "φονιαδες καιρους"...