Η Γέννηση της Σκιάς...
Υπάρχουν νύχτες που το μέσα μου γίνεται μια άβυσσος τόσο βαθιά, που αν κοιτάξεις μέσα της, θα ακούσεις το ουρλιαχτό των δαιμόνων που κουβαλάω από εκείνη την πρώτη, την αιώνια πτώση. Λέξεις αμίλητες, πνιγμένες στο σκοτάδι της ψυχής, που ζητούν επίμονα να βρουν διέξοδο. Τότε είναι που πιάνω την παλιά, σκουριασμένη μου πένα... Κι εκείνη, σαν πιστός σύντροφος στην καταδίκη μου, αρχίζει να ξερνά το πηχτό, μαύρο της κατράμι πάνω στο φαιό χαρτί. Με κάθε στάλα μελανιού, νιώθω το βάρος να ελευθερώνεται. Κάθε γραμμή είναι μια πληγή που παίρνει σάρκα και οστά. Κάθε αποσιωπητικό, ένας αναστεναγμός που απλώνεται στο κενό... Δεν γράφω για να με καταλάβουν οι πολλοί. Οι ηλίθιοι αυτού του κόσμου βλέπουν μόνο μια τρελή, άσκοπη μελαγχολία. Μα οι ελάχιστοι, οι περιπλανώμενοι ονειρευτές αυτής της νύχτας, ξέρουν καλά... Αυτά τα γραπτά δεν είναι λέξεις. Είναι κομμάτια από τα σπλάχνα μου, πλασμένα με το αίμα ενός καταραμένου αγγέλου που βρήκε τη λύτρωσή του στην άκρη των δακτύλων του. Ας γεμίσουν λοιπόν τα ποτήρια με το σμαραγδένιο αψέντι... Κι ας αφήσουμε τις σκιές μας να χορέψουν πάνω στο λευκό, λασπωμένο χαρτί, μέχρι ο θάνατος να πεθάνει...
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου