Σταμάτησα να μετράω τις απώλειες.
Μια παράξενη, ψυχρή γαλήνη ντύνει τώρα το δέρμα μου,
καθώς αφήνω τις ξένες προσδοκίες να σβήσουν
μέσα στο δικό μου, βαθύ σκοτάδι.
Γύρω μου, οι άνθρωποι-προσωπεία ανακυκλώνουν την ίδια ψευδαίσθηση:
πως ο χρόνος τους χρωστάει την αιωνιότητα,
χαμένοι σε μια ρηχή, στείρα καθημερινότητα.
Τους προσπερνώ.
Η δική μου αλήθεια γράφεται χωρίς στολίδια,
με ένα βλέμμα που κοιτάζει κατάματα το κενό,
ελεύθερο από φαντάσματα και παλιούς θρήνους.
Το ένστικτο δεν λάθεψε ποτέ·
κυλάει ακόμα ζωντανό, καυτό, κάτω από την επιφάνεια.
Αυτό το άγριο, αδάμαστο κομμάτι που κρύβω μέσα μου
ξύπνησε ξανά, πιο καθαρό από ποτέ.
Δεν με πρόδωσε.
Δέχτηκε τη φθορά μου,
και βαδίζουμε μαζί προς την επόμενη, τελική αναμέτρηση. 
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου