Ψίθυροι από το Ψυχρό Κενό...
Στο σκοτάδι του μυαλού μου η άβυσσος ανοίγει ξανά. Αφήνω τις λέξεις να βγουν από τα πιο βαθιά, απόκοσμα υπόγεια της ψυχής, εκεί που το φως δεν τόλμησε ποτέ να κοιτάξει.
...
Υπάρχουν ώρες που η σιωπή γύρω μου δεν είναι απλώς απουσία ήχου. Είναι μια μαύρη, παχύρρευστη μάζα που με πλακώνει στο στήθος, μια απόκοσμη παρουσία που ανασαίνει στον σβέρκο μου. Νιώθω τον χρόνο να σαπίζει, να λιώνει σαν σάρκα στους τοίχους αυτού του δωματίου. Απόψε, οι δαίμονες δεν ουρλιάζουν. Μου ψιθυρίζουν. Μου θυμίζουν το βάρος των σπασμένων μου φτερών, τη μυρωδιά του χώματος και της αιώνιας λήθης.
Πιάνω το σκουριασμένο σίδερο... την πένα που έγινε η αγχόνη μου.
Δεν στάζει μελάνι απόψε. Στάζει παγωμένο, νεκρό αίμα πάνω στο φαιό χαρτί. Κάθε χαραγματιά είναι ένας ακρωτηριασμός της λογικής. Γδέρνω το χαρτί, ξεριζώνω τις κρυμμένες φρίκες που φωλιάζουν στις πτυχές του μυαλού μου και τις σέρνω στο φως. Λέξεις-φαντάσματα, λέξεις γεμάτες λάσπη και κατράμι, που δεν γεννήθηκαν για να διαβαστούν, αλλά για να στοιχειώσουν.
Αδιαφορώ για τους ζωντανούς-νεκρούς αυτού του κόσμου. Τυφλοί περιφέρονται στις φωτεινές τους ψευδαισθήσεις. Αυτό το γραπτό ανήκει στις σκιές που παραμονεύουν στις γωνίες, στους περιπλανώμενους του απόλυτου σκότους, σε εκείνους που έμαθαν να αναπνέουν μέσα στην αποσύνθεση των ονείρων τους.
Ας παγώσει λοιπόν το σύμπαν... Κι ας αφήσουμε τούτη την απόκοσμη κραυγή να αντηχήσει στο κενό, μέχρι το τελευταίο αστέρι να σβήσει και το απόλυτο τίποτα να μας καταπιεί...
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου