20.1.17

Αν...Κίπλινγκ




Αν να κρατάς καλά μπορείς το λογικό σου, 

όταν τριγύρω σου όλοι τα έχουνε χαμένα
Αν να εμπιστεύεσαι μπορείς τον ίδιο τον εαυτό σου
Όταν ο κόσμος ΔΕΝ σε πιστεύει...
Κι αν μπορείς να του σχωρνάς αυτή τη δυσπιστία
Να περιμένεις αν μπορείς δίχως να χάνεις ην υπομονή σου
Κι αν άλλοι σε συκοφαντούν, να μην καταδεχτείς ποτέ το ψέμα
Κι αν σε μισούν εσύ με μίσος ταπεινό να μην ξεπέσεις
Μα να μην κάνεις τον καλό ή τον πολύ σοφό στα λόγια

Αν να ονειρεύεσαι μπορείς χωρίς να γίνεις σκλάβος των ονείρων
Αν να στοχάζεσαι μπορείς δίχως να γίνει ο στοχασμός σκοπός σου
Αν ν αντικρύζεις σου βαστά το θρίαμβο και τη συμφορά παρόμοια
Κι όμοια να φέρεσαι σ' αυτούς τους δύο τυρανικούς απατεώνες
Αν σου βαστά η ψυχή ν'ακούς όποιαν αλήθεια εσώ είχες υπομένει
παραλλαγμένη απ'τους κακούς για να'ναι για τους άμυαλους παγίδα
'Η συντριμένα να θωρείς όσα σου έχουνε ρουφήξει τη ζωή σου
και πάλι να ξαναρχινάς να κτίζεις μ'εργαλεία που 'ναι φθαρμένα...

Αν όσ'απόχτησες μπορείς σ'ένα σωρό μαζί να τα μαζέψεις
και δίχως φόβο μονομιάς κορώνα ή γράμματα όλα να τα παίξεις και να τα χάσεις
Κι απ'αρχής ατράνταχτος να ξεκινήσεις πάλι
και να μη βγάλεις και μιλιά ποτέ γι αυτό τον ξαφνικό χαμό σου
Αν νεύρα και καρδιά μπορείς και σπλάχνα και μυαλό και όλα να τα σφίξεις
να δουλέψουν ξαναρχείς κι ας είναι από πολύ καιρό σωσμένα
Και να κρατιέσαι πάντα ορθός όταν δεν σου'χει τίποτα απομείνει, παρά μονάχα η θέληση
κράζωντας σε αυτά "Βαστάτε"...

Αν με αρχοντάδες να γυρνάς μπορείς, δίχως απ'τους μικρούς να ξεμακρύνεις
ΚΙι αν μήτε φίλοι,εχθροί μπορούν πια ποτέ να σε πειράξουν
Όλο τον κόσμο να αγαπάς μα και ποτέ πάρα πολύ κανέναν
Κι αν του θυμού σου τις στιγμές που φαίνεται αδυσώπητη η ψυχή σου
μπορείς να αφήσεις να διαβούν την πρώτη ξαναβρίσκωντας γαλήνη
δική σου θα'ναι η Γη, μ΄όλα και μ΄ότι απάνω της κι αν έχει

Και κάτι ακόμα, πιο πολύ άνδρας αληθινός θα'σαι αγόρι μου....

[ Τζόζεφ Ράντγιαρντ Κίπλινγκ ]